Lasciate ogni speranza voi ch’ entrate (Dante, inferno)

Θεσσαλονίκη 24/6/2018

Του Σωτήρη Ασημιάδη

Η  πρόσφατη ‘’παράσταση’’ του Ζαπείου αποτελεί, κατά την άποψη μου, την de jure επικύρωση μιας ,εδώ και τρία τουλάχιστον χρόνια, de facto, πολιτικής μετάλλαξης. Προχθές εξεδόθη ,επισήμως και αρμοδίως, η ληξιαρχική πράξη θανάτου ενός εγχειρήματος με κύριο πολιτικό εκφραστή τον ΣΥΡΙΖΑ.

Ο σκληρός ,αξιακός, πυρήνας πάνω στον οποίο βασίστηκε η συγκρότηση του συγκεκριμένου πολιτικού υποκειμένου, αλλά και οι πολιτικές του προτεραιότητες αποτελούν, για το νεοσυριζικό ‘’ρεαλισμό ‘’, μακρινό παρελθόν, , ακραία βολονταριστική παρεκτροπή , ‘’φαιδρή’’ φαντασίωση, επικίνδυνη και αναποτελεσματική, για κάθε ρεάλπολιτίκ που σέβεται τον εαυτό της.

Μας προιδέασε , πριν την επίσημη πρεμιέρα, ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, απ’ το έρκος των οδόντων του οποίου εξήλθε, ‘’επιτέλους’’, η πολυαναμενόμενη παραδοχή‘’, το χρέος είναι πλέον βιώσιμο’’. Καθόλου άδικο και επαχθές, επ’ ουδενί εργαλείο κοινωνικής πειθάρχησης και βίαιης μεταφοράς πλούτου, από τους πολλούς στους λίγους, ούτε κατά διάνοια κυρίαρχο όπλο στα χέρια  της πιο,ακραία,νεοφιλελεύθερης μερίδας του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου. Το χρέος είναι απλώς βιώσιμο και άρα ως υπάκουοι ‘’εταίροι’’ οφείλουμε να το αποπληρώσουμε μέχρι το τελευταίο ευρώ.

Τη δήλωση του Τσακαλώτου επιβεβαίωσε, με πανηγυρικό τρόπο, προσφεύγοντας και στο φαιδρό συμβολισμό της γραβάτας, και ο prime minister Αλέξης ο οποίος εκστόμισε το περίφημο ‘’επιτέλους δικαιώθηκαν οι θυσίες του ελληνικού λαού’’. Τουτέστιν μεθερμηνευόμενο, είχαν απόλυτο δίκαιο οι τοκογλύφοι-δανειστές που αργότερα έγιναν εταίροι, η τρόικα που έγινε θεσμοί, όταν, σε αντίθεση με τις αρχικά ‘’εξτρεμιστικές’’ απόψεις του Αλέξη, έλεγαν πως η επιτυχία του προγράμματος απαιτεί θυσίες απ’ τον ελληνικό λαό.

Δεν επρόκειτο λοιπόν για κοινωνική σφαγή, για απαξίωση του υποκειμένου εργασία, για απίσχανση των δικαιωμάτων των εργαζομένων, για προσπάθεια εμπέδωσης μεταδημοκρατικών μορφών κοινωνικής συμβίωσης. Επρόκειτο για τις ‘’αναγκαίες ‘’ θυσίες που είχαν ως στόχο την επιτυχία του επίσης ‘’αναγκαίου’’ προγράμματος, conditio sine qua non της εφαρμογής  του οποίου, σύμφωνα με τα λεγόμενα του Τσίπρα, ήταν ο σεβασμός των συμφωνιών εκ μέρους της Ελλάδας. Pacta sun servanda λοιπόν και άγιος ο θεός (κι ας υπογράφηκαν με το πιστόλι στον κρόταφο).

Το συμπέρασμα συνάγεται αβίαστα, ο αδύναμος και κυριαρχούμενος όταν είναι ‘’υπάκουος’’ και ‘’νομοταγής’’ θα λάβει ένα μέρος, τα ψίχουλα έστω, της ελεήμονος ‘’γενναιοδωρίας’’ του κυρίαρχου. Τηρήσαμε τα ‘’συμφωνηθέντα’’ και οι εταίροι μας (πρώην αδίστακτοι τοκογλύφοι), μας επιβραβεύουν γι’ αυτό. Η αποθέωση της υποτέλειας, μ’ άλλα λόγια, από έναν πολιτικό κι’ ένα πολιτικό υποκείμενο που συγκροτήθηκε ως τέτοιο και γιγαντώθηκε με την ακριβώς αντίθετη πολιτικο-αξιακή αφήγηση.

Επιβεβαιώνεται έτσι, και τυπικά πλέον, αυτό που ,ουσιαστικά, γνωρίζαμε εδώ και καιρό. Ο ΣΥΡΙΖΑ, υπό την απόλυτη ηγεμονία του ‘’ χαρισματικού ‘’ ηγέτη του , μετατρέπεται από κεντρικό πολιτικό αντιπείραμα, σε απαραίτητο στοιχείο του κυρίαρχου πειράματος. Αν δεν υπήρχε θα έπρεπε να τον εφεύρουν. Και αυτό γιατί έπαιξε και εξακολουθεί να παίζει έναν διττό ρόλο που κανένας άλλος δεν μπορούσε, επιτυχώς, να παίξει. Συνέβαλλε στο, κατά τα φαινόμενα, κλείσιμο ενός κύκλου αριστερού ριζοσπαστισμού και στην απονέκρωση των σημαντικών και ελπιδοφόρων, όχι μόνο για την Ελλάδα, κοινωνικών δυναμικών που είχαν αναπτυχθεί και βέβαια εφάρμοσε ‘’επιτυχώς’’ και εξακολουθεί να εφαρμόζει, ένα από τα πιο ακραία προγράμματα νεοφιλελεύθερου φονταμενταλισμού, που έχουν εφαρμοστεί παγκοσμίως. Πανηγυρίζει μάλιστα γι’ αυτό , οργανώνοντας, με πρωταγωνιστή τον ‘’αρχηγό’’, φιέστες χαμηλής αισθητικής, παρουσιάζοντας την εκχώρηση της δημόσιας περιουσίας για τα επόμενα εκατό χρόνια,την επιμήκυνση ενός δυσθεώρητου χρέους, που πλέον έχει αναγνωριστεί ως νόμιμο, τη συνέχιση της επιτήρησης και των πρωτογενών πλεονασμάτων, ως έξοδο από τα μνημόνια.

Είναι αλήθεια ότι και στο παρελθόν είχε δώσει  δείγματα, ενός κυνικού και μεταμοτέρνου νεονομιναλισμού, στην εκφορά του πολιτικού του λόγου. Τώρα όμως, κατά το κοινώς λεγόμενο, το τερμάτισε.

Τι κι’ αν γνωρίζει, καλύτερα απ’ όλους, ότι το νέο αφήγημα δεν περιέχει ίχνος αλήθειας, στο κάτω κάτω se non è vero è ben trovato. Ο ίδιος και το κόμμα του, που μοιάζουν πια σα δυο σταγόνες νερό, θα συνεχίσουν, απ’ τη μια, να εφαρμόζουν τα συμφωνηθέντα και από την άλλη να σκιαμαχούν με δήθεν πολιτικούς αντιπάλους στην φαιά επικράτεια του αγοραίου ολοκληρωτισμού.