Όταν η θεωρία των παιγνίων μετατρέπεται σε παιγνιώδη θεωρία

του Σωτήρη Ασημιάδη

Eίναι μονόδρομος  ο δρόμος που χεις πάρει και δεν σε βλέπω να γυρίζεις πίσω

Τρύπες

Η συνεχιζόμενη διαπραγμάτευση της κυβέρνησης με τους «εταίρους» -

δανειστές μοιάζει με αγώνα δρόμου σε κυκλικό στάδιο στον οποίο το σημείο τερματισμού , ταυτίζεται με το σημείο αφετηρίας. Μια διαπραγμάτευση πάντως προϋποθέτει  , εξ’ορισμού ,δύο αντιπάλους ισοδύναμους ή σχετικά ισοδύναμους με ξεκάθαρους και συμφωνημένους , εξ’αρχής , τους όρους διεξαγωγής της . Στο διάστημα από την «επώδυνη» συμφωνία του Φλεβάρη μέχρι σήμερα ,εκείνο που παρατηρούμε είναι αφενός , μια συνεχώς υποχωρούσα κυβέρνηση και αφετέρου , έναν αντίπαλο που , προϊόντος του χρόνου , απαιτεί ολο και περισσότερες παραχωρήσεις , με απώτερο σκοπό τον ηθικοπολιτικό  εξευτελισμό της κυβέρνησης .

   Θεωρώ άλλωστε ότι η post factum επίκληση , εκ μέρους της κυβέρνησης , της λανθασμένης αρχικά εκτίμησης σχετικά με τις προθέσεις του αντιπάλου , αποτελεί αφελή πρόφαση επικοινωνιακού χαρακτήρα και μάλιστα κατώτερη των περιστάσεων .

  Ο Σύριζα συγκροτήθηκε ως πολιτικό υποκείμενο έχοντας ως κεντρικό σημείο της ανάλυσης του , το γεγόνος , ότι η Ελλάδα αποτελούσε και συνεχίζει να αποτελεί το χώρο διεξαγωγής ενός πολιτικοκοινωνικού πειράματος , που στόχος του ήταν η εμπέδωση ενός ακραία νεοφιλελεύθερου και μεταδημοκρατικού καπιταλισμού .  Υπήρξε δηλαδή , mutatis mutandis , η Χιλή του 21^ου αιώνα  

Ήταν λοιπόν γνωστό , σε όλους , από την αρχή ότι ο αντίπαλος ήταν εξαιρετικά ισχυρός και η πολιτική διακύβευση σημαντικότατη . Και ήταν επίσης, εξ’υπαρχής , ξεκάθαρο ότι είχαμε απέναντί μας έναν  πολιτικό-ταξικό συνασπισμό ο οποίος , ηγεμονευόμενος από τις πιο ακραίες μερίδες του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου , είχε και εξακολουθεί να έχει ως στόχο τη συντριβή των δυνάμεων της εργασίας , μέσω της διαρκούς  απαξίωσης της , αλλά και της απίσχνασης των μηχανισμών αναπαραγωγής της ,  που στην πλειονότητα τους μετατρέπονται , ιδιωτικοποιούμενοι ,  σε χώρους κερδοφορίας του κεφαλαίου

Σε επίπεδο πολιτικό-θεσμικό στόχος του ήταν και είναι η μετατροπή της δημοκρατίας , νοούμενης έστω και ως οριοθετημένης αυτονομίας του δήμου , σε τυπικό τελετουργικό επικύρωσης αποφάσεων που λαμβάνονται αλλού και πάντως ερρήμην του λαού .

Ο σύμμαχος , κατά συνέπεια , του Σύριζα απέναντι στον τερατώδη , ομολογουμένως , αντίπαλο ήταν και εξακολουθεί να είναι όλο αυτό το πολύμορφο μεταφορντικό εργασιακό σύμπαν που αποτελείται από επισφαλώς εργαζόμενους , πρεκάριους και ανέργους .

Πράγματι , μια από τις βασικές επιτυχίες του Σύριζα υπήρξε η εγκαθίδρυση , μετά από πολλά χρόνια , ανοικτών και αλληλοτροφοδοτούμενων διαύλων επικοινωνίας  με τις δυνάμεις της εργασίας , σχέση που αποτυπώθηκε και στο ριζοσπαστικό πολιτικό του στίγμα

Μια επίσης σημαντική επιτυχία του  υπήρξε το γεγονός ,ότι μπόρεσε να εγκαλέσει , ιδεολογικά , με την πολιτική του πρόταση , τα πληττόμενα και βίαια περιθωριοποιούμενα , από την κρίση μεσαία στρώματα , τα οποία  είχαν ήδη υποστεί την βίαια και μονομερή διαρραγή  του συμβολαίου που είχαν συνάψει  με τις κυρίαρχες  μερίδες του κεφαλαίου, τις προηγούμενες δεκαετίες

Τούτων δοθέντων τόσο ο αντίπαλος , όσο και οι σύμμαχοι, ήταν  εκ των προτέρων  γνωστοί, όπως βέβαια , γνωστή ήταν και η ισχύς του αντιπάλου

Συμπερασματικά ο Σύριζα κέρδισε τις εκλογές , έχοντας ως αιχμή του δόρατος της πολιτικής του πρότασης , την ρήξη με τις μνημονιακές πολιτικές και τους διεθνείς και εγχώριους πολιτικούς εκφραστές τους . Γι’αυτό άλλωστε θεώρησε ως  conditio sine qua non της πολιτικής του στρατηγικής το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης , ένα minimum δηλαδή μέτρων, συντηρητικού κενσυανισμού  , που θα λειτουργούσαν  ανακουφιστικά για τη χειμαζόμενη , εδώ και 5 χρόνια κοινωνία , η οποία αποσυντιθέμενη  με ταχύτατους ρυθμούς οδηγούνταν στην επιλογή ακροδεξιού τύπου πολιτικών αφηγήσεων

Το πρόγραμμα μάλιστα αυτό θα αποτελούσε το απαραίτητο κοινωνικό υπέδαφος ,πάνω στο οποίο θα βασίζονταν μια πιο μακροπρόθεσμη πολιτική κοινωνικού μετασχηματισμού . Για το λόγο αυτό δηλώθηκε , σε όλους τους τόνους , ότι θα υλοποιούνταν ανεξάρτητα από τις όποιες βουλήσεις και επιθυμίες των δανειστών  - αντιπάλων .

Είναι νομίζω , μετά από όλα αυτά , ορατό δια γυμνού οφθαλμού ότι ο λαός , με την Λακλαική έννοια του όρου ,αποτελούσε , τόσο πριν , όσο και λίγο μετά τις εκλογές , το μοναδικό αξιόπιστο σύμμαχο του Σύριζα . Φαίνεται όμως , μέσα σε αυτό το σύντομο διάστημα της διαπραγμάτευσης , να μετατρέπεται από ενεργό πολιτικό παίκτη , σε παθητικό θεατή πρωτοβουλιών που λαμβάνονται και υλοποιούνται από ευφυείς διαπραγματευτές – τεχνοκράτες , γεγονός που συντελεί στη ραγδαία παθητικοποίηση του .

Και είναι ακόμα προφανέστερο ότι η συνέχιση και παράταση αυτής της νοσηρής οικονομικοκοινωνικής κατάσταση  μετατοπίζει, με ταχύτατους ρυθμούς , προς τα δεξιότερα το σύνολο του πολιτικού σκηνικού

Θεωρώ λοιπόν , δοθείσης και της πύκνωσης του ιστορικού χρόνου , ότι πρέπει να εγκαταλειφθεί άμεσα η ατελέσφορη και ηττοπαθής πολιτική της διαπραγμάτευσης , με αντιπάλους που αρνούνται να διαπραγματευτούν και έχουν ως στόχο τη συντριβή του πολιτικού παραδείγματος του Σύριζα , το οποίο θεωρούν ένα είδος πολιτικού έμπολα που η εξάπλωσή του πρέπει , πάση θυσία , να περιοριστεί εντός των ελληνικών συνόρων .

Μοναδική , έστω και με καθυστέρηση , απάντηση είναι η επιστροφή στο «παρελθόν» μέσω μιας συγκροτημένης πρότασης ρήξης που θα συντείνει στην επαναενεργοποίηση του λαϊκού παράγοντα , τον οποίο θα καθιστά , εκ νέου ,κυρίαρχο πολιτικό παίκτη

Σε διαφορετική περίπτωση , η συνέχιση αυτής της παραλυτικής διαπραγμάτευσης θα μετατρέψει την τόσο συζητημένη , εσχάτως , θεωρία των παιγνίων σε παιγνιώδη θεωρία και τα κοινωνικά στρώματα που στήριξαν τον Σύριζα , από κυρίαρχους παίκτες,  σε παθητικούς θεατές μιας προαναγγελθείσης ήττας