Ξένιος Ζεύς όπως λέμε η εργασία απελευθερώνει

Οι πιο ακραίες μορφές βιοπολιτικών εξουσιαστικών εγχειρημάτων της νεοτερικότητας  είχαν, και έχουν καθώς φαίνεται ,την τάση να επιλέγουν ρήσεις ή σλόγκαν που εμπεριείχαν  μι αμφίσημη  ειρωνεία της φρίκης .

 Το χαρακτηριστικότερο   παράδειγμα είναι το περίφημο «η εργασία απελευθερώνει» που ήταν αναρτημένο στην είσοδο των ναζιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης.

Μια πρώτη ανάγνωση του συγκεκριμένου συνθήματος θα μπορούσε να είναι ότι αποτελεί προτροπή ,στο πνεύμα μιας προτεσταντικής  ηθικής, αναγωγής της εργασίας σε υπέρτατο αγαθό  (labor omnia vincit)

  Η υπόρρητη και αποκρουστικά παιγνιώδης σημασία της όμως , συντείνει στην  άποψη ότι η εργασία, και  εν προκειμένω η εργασία στα στρατόπεδα συγκέντρωσης , «απελευθερώνει»  το υποκείμενο από την ίδια του τη ζωή, τη γυμνή  ζωή .

   Στην ιδια ακριβώς κατεύθυνση  κινείται και   το τελευταίας έμπνευσης  «Ξένιος Ζευς»  που αποτελεί  ονομασία της επιχείρησης εγκλεισμού των οικονομικών μεταναστών και των προσφύγων σε στρατόπεδα «φιλοξενίας» 

 Αν μάλιστα κάποιος συνδυάσει  την «πρωτότυπη» ονομασία , με τις εικόνες των καταπονημένων μεταναστών  που οδηγούνται , ανά δυάδες, στις κλούβες φρουρούμενοι από πάνοπλους αστυνομικούς, τότε το όλο σκηνικό θυμίζει «ζωντανό» ρατσιστικό ανέκδοτο.

   Πιο επικίνδυνη  όμως  και από το ίδιο το γεγονός αυτό καθεαυτό , είναι η εξοικείωση των βλεμμάτων των πολιτών   σε παρόμοια «θεάματα» που τείνουν να θεωρούνται «φυσιολογικά»

   Το στρατόπεδο  , όπως λέει ο  Agamben , είναι ο τόπος που συντελέστηκε  και εξακολουθεί να συντελείται η πιο απόλυτη conditio inhumana    που εμφανίστηκε ποτέ πάνω στη γη.

 Η πρώτη εμφάνιση των στρατοπέδων θα πρέπει να εντοπιστεί στα campos de concentraziones  που δημιούργησαν οι Ισπανοί στη Κούβα  το 1896, για να καταστείλουν την εξέγερση του πληθυσμού της αποικίας, έκτοτε εμφανίστηκαν σε πολλά μέρη του κόσμου με αποκορύφωμα, τα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης.

  Τα στρατόπεδα γεννιούνται όχι από το τακτικό δίκαιο αλλά από την κατάσταση εξαίρεσης  και από το στρατιωτικό νόμο . Είναι γνωστό πως η δικαιική βάση των εγκλεισμών στα στρατόπεδα συγκέντρωσης δεν ήταν το κοινό δίκαιο, αλλά η schutzhaft  ένας δικαιικός θεσμός  πρωσικής προέλευσης, τον οποίο  οι γερμανοί νομικοί ταξινομούν μερικές φορές ως ένα προληπτικό αστυνομικό μέτρο

 Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως τα πρώτα στρατόπεδα συγκέντρωσης επί γερμανικού εδάφους δεν ήταν έργο του ναζιστικού καθεστώτος, αλλά των σοσιαλδημοκρατικών κυβερνήσεων, οι οποίες όχι μόνο το 1923 μετά την κήρυξη της κατάστασης της εξαίρεσης, έκλεισαν σε στρατόπεδα βάση της  schutzhaft χιλιάδες στρατευμένους κομουνιστές.

    Το δικαιικό θεμέλιο της schutzhaft ήταν η κήρυξη της κατάστασης πολιορκίας με την αντίστοιχη αναστολή της ισχύος των άρθρων του γερμανικού συντάγματος που  εγγυόταν τις προσωπικές ελευθερίες.  Πράγματι σύμφωνα με το άρθρο 48  του συντάγματος της Βαϊμάρης « Ο πρόεδρος του Ράιχ δύναται , όταν η δημόσια ασφάλεια και η τάξη διαταράσσονται  να λάβει τις αναγκαίες αποφάσεις για την αποκατάσταση της δημόσιας ασφάλειας , προς τούτο δύναται να αναστείλει προσωρινώς τα θεμελιώδη δικαιώματα»

  Όταν οι ναζί κατέλαβαν την εξουσία στις 28 Φεβρουαρίου του 1933 , εξέδωσαν διάταγμα το οποίο ανέστειλε επ’αόριστον  τα σχετικά άρθρα του Συντάγματος. Το διάταγμα έμεινε σε ισχύ  μέχρι το τέλος του  Γ’ Ράιχ  και εύστοχα χαρακτηρίστηκε  ως μία «νύχτα του αγίου Βαρθολομαίου» που διήρκησε `δώδεκα χρόνια

 Ως εκ τούτου η κατάσταση εξαίρεσης  παύει να αναφέρεται σε μια εξωτερική και προσωρινή κατάσταση πραγματολογικού κινδύνου  και τείνει να ταυτιστεί με τον κανόνα.

   Η καινοτομία σε σχέση με το παρελθόν  έγκειται  στο γεγονός ότι αυτός ο θεσμός αποσυνδέεται από την κατάσταση εξαίρεσης στην οποία θεμελιώνονταν και αφήνεται  σε ισχύ  στη φυσιολογική κατάσταση

   Το στρατόπεδο είναι ο χώρος που ανοίγεται  όταν η κατάσταση εξαίρεσης αρχίζει να καθίσταται ο κανόνας.

  Ως εκ τούτου αν  το εξετάσουμε καλύτερα στο στρατόπεδο  το  quaestio  juris δεν είναι πλέον απολύτως διακριτό από το quaestio  facti  και υπό αυτή την έννοια , κάθε ερώτημα που αφορά τη νομιμότητα ή τη μη νομιμότητα όσων διαδραματίζονται εντός του απλώς στερείται νοήματος.

   Το στρατόπεδο είναι ,όπως λέει ο Agamben, ένα υβρίδιο δικαίου και γεγονότος, ΄όπου οι δύο όροι  έχουν καταστεί απαράλλαχτοι μεταξύ τους.

  Είναι σαφές ότι το στρατόπεδο συνιστά επίσης και τον πλέον βιοπολιτικό χώρο που έλαβε ποτέ σάρκα και οστά και στον οποίο  η εξουσία δεν έχει απέναντι της παρά μόνο την καθαρή ζωή  δίχως κάποια διαμεσολάβηση

    Για το λόγο αυτό  το στρατόπεδο είναι το καθαρό παράδειγμα του πολιτικού χώρου στο  σημείο   όπου  η πολιτική  καθίσταται βιοπόλιτική  και ο homo sacer συγχέεται δυνητικώς με τον πολίτη

  Αν όλα τα παραπάνω αληθεύουν, αν η ουσία του στρατοπέδου συνίσταται   στην υλοποίηση της κατάστασης εξαίρεσης και στην επακόλουθη  δημιουργία ενός χώρου όπου η γυμνή ζωή και ο κανόνας εισέρχονται σε ένα κατώφλι αδιακρισίας  τότε  οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι βρισκόμαστε δυνητικώς παρουσία ενός στρατοπέδου κάθε φορά   που δημιουργείται  μια ανάλογη δομή, ανεξαρτήτως της σπουδαιότητας των εγκλημάτων που διαπράττονται και οποιαδήποτε και αν είναι η  ονομασία   και η ειδική τοπογραφία της.

  Στρατόπεδο, σύμφωνα με τον Agamben, θα είναι είτε πρόκειται για το στάδιο του  Μπάρι, όπου το 1991 η Ιταλική αστυνομία στοίβαξε τους Αλβανούς μετανάστες , πριν τους ξαναστείλει στη πατρίδα τους, είτε πρόκειται για το χειμερινό ποδηλατοδρόμιο   όπου οι αρχές του καθεστώτος  του Βισύ συγκέντρωναν τους εβραίους  πριν τους παραδώσουν στους γερμανούς  , είτε , προσθέτω εγώ , τα στρατόπεδα «φιλοξενίας» των οικονομικών μεταναστών και προσφύγων της σύγχρονης Ελλάδας

     Είναι προφανές, από τα παραπάνω, ότι το στρατόπεδο δεν αποτελεί παρέκκλιση  από τις αρχές  της φιλελεύθερης αστικής δημοκρατίας  αλλά κατ’ουσία ολοκλήρωμα της , ή για να το πω διαφορετικά  το σκληρό πυρήνα της.

    Άλλωστε σύμφωνα με το Rosemberg , θεωρητικό του ναζισμού, η εθνοσοσιαλιστική άποψη του κόσμου εκπηγάζει από την πεποίθηση   ότι Γή και αίμα συνιστούν την πρωταρχική ουσία  της γερμανικότητας , το περίφημο  ius soli και ius saguinis πάνω στα οποία δομήθηκαν και εξακολουθούν να λειτουργούν  μέχρι σήμερα οι φιλελεύθερες αστικές δημοκρατίες .

    Ο ναζισμός και ο φασισμός συνιστούν πρωτίστως ένα επαναπροσδιορισμό   των σχέσεων ανθρώπου και πολίτη και όσο και αν μπορεί να φανεί παράδοξο, καθίστανται πλήρως καταληπτοί μόνο αν  τοποθετηθούν στο βιοπολιτικό πλαίσιο που εγκαινίασε η εθνική κυριαρχία  και οι διακηρύξεις των δικαιωμάτων

   Οι βιοπολιτικές διαστάσεις του σύγχρονου αστικού κράτους  είναι ορατές πια δια γυμνού οφθαλμού . Οι μετανάστες , οι πρόσφυγες και ύστερα ποιοι? Ενδεχομένως οι ανάπηροι , οι ηλικιωμένοι, οι αποκλίνοντες  , οι άνεργοι .

   Το στρατόπεδο ως προνομιακός χώρος παραγωγής των homini sacri διευρύνεται όλο και περισσότερο , ενδεχομένως  απεδαφικοποιείται  , παραφράζοντας τον Toni Negri  όταν έλεγε ότι οι   τοίχοι  του εργοστασίου πέφτουν , θέλοντας να καταδείξει την επέκταση  των δεσποτικών σχέσεων εργασίας  σε όλα τα επίπεδα κοινωνικής συγκρότησης , θα έλεγα ότι οι  τοίχοι του στρατοπέδου συγκέντρωσης  πέφτουν , γιατί όλη η  κοινωνία τείνει να μεταμορφωθεί  σε στρατόπεδο . Ένα αόρατο στρατόπεδο που  όμως είναι συνεχώς παρόν εν τη απουσία του, σαν τον πανταχού παρόντα-απόντα Καφκικό πύργο.

Οταν ο Carl Schimtt συνάντησε τον Ευριπίδη

του Σωτήρη Ασημιάδη
"Η πεποίθηση είναι σαν τη λαιμητόμο: Το ίδιο ανάλαφρη,το ίδιο βαριά"
Φρανς Κάφκα (Ο πύργος)
 
Στις εκλογές της 17ης Ιουνίου ο ΣΥΡΙΖΑ  πέτυχε το παράδοξο να είναι νικητής και ηττημένος ταυτόχρονα.
  Νικητής υπήρξε γιατί με όρους Ευριπίδιους και Σμιτιανούς επέλεξε τους φίλους του και το σημαντικότερο τον επέλεξαν,προς το παρόν τουλάχιστον και αυτοί.
   Στην Ηλέκτρα του Ευριπίδη, υπάρχει ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον απόσπασμα στο οποίο η Ηλέκτρα, που έχει προφασιστεί τη γέννηση ενός παιδιού,απαντώντας στην ερώτηση της μητέρας της Κλυταιμνήστρας γιατί δεν τη συντρέχουν οι φίλοι της λέει το διαχρονικά αληθές "Πένητας ουδείς βούλεται κτάσθαι φίλους" (Κανένας δεν θέλει να έχει φίλους του φτωχούς)
Ο ΣΥΡΙΖΑ  σ'αυτές τις εκλογές,μετά απο πολλά χρόνια,επέλεξε ως φίλους τους τους πέννητες.
 Αν μπορούσαμε να σκεφτούμε ένα φανταστικό διάλογο μεταξύ του Ευριπίδη και του Καρλ Σμιτ, τότε θα συμπεραίναμε ότι η επιλογή των φίλων από μέρος του ΣΥΡΙΖΑ και εν προκειμένω των πενήτων,αποτελεί την πεμπτουσία του Σμιτιανού ορισμού του πολιτικού(Πολιτικό είναι η διάκριση εχθρού-φίλου)
    Στο ερώτημα ποιοι είναι οι σύγχρονοι πένητες η απάντηση είναι προφανής:Είναι όλο αυτό το πολύπλοκο μεταφορντικό εργασιακό σύμπαν που αποτελείται απο ημιαπασχολήσιμους, ημιάνεργους ,και επισφαλώς εργαζομένους.
    Το μοντέλο του σύγχρονου εργαζομένου-πένητα ταυτίζεται πλήρως με το "γυμνό" εργαζόμενο του Μάρξ, ο οποίος δεν έχει να πουλήσει τίποτε άλλο παραμόνο την εργατική του δύναμη, όταν και εφόσον του ζητείται απο την αγορά εργασίας
   Ο "γυμνός" αυτός εργαζόμενος έχει ασφαλώς,ένα βιοπολιτικό αντίστοιχο που δεν είναι άλλο απο τον Homo Sacer(ιερό άνθρωπο).
Ο Homo Sacer αποτελει μια φιγούρα του αρχαικού ρωμαικού δικαίου,στο οποίο για κάποια εγκλήματα κυρίως κατά της πολιτειακής τάξης, οι δράστες τιμωρούνταν με τον να είναι άθυτοι αλλά φονέυσiμοι.Δεν τους εκτελούσε δηλαδή επισήμως το κράτος, αλλά αν κάποιος τους φόνευε δεν υφίστατο απολύτως καμία κύρωση.
  Mutatis Mutandis οι σύγχρονοι Έλληνες πένητες είναι κλασικά παραδείγματα ιερών ανθρώπων, δεν τους εκτελεί επισήμως η πολιτική εξουσία,αλλά αφήνει αυτό το θεάρεστο έργο στην αόρατη χείρα της αγοράς. Τι άλλο παρά ιεροί ΄άνθρωποι είναι οι εκατοντάδες συμπολίτες μας που αυτοκτονούν καθημερινά, ή οι καρκινοπαθείς που περιμένουν στην ουρά για φάρμακα που δεν υπάρχουν.
      Η πολιτική του σύγχρονου νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού, μοιάζει να βασίζεται  σε μια Σπενσεριανή "λογική" κοινωνικής ευγονικής,με βάση την οποία όσοι δεν μπορούν να ενταχθούν στη διαδικασία αξιοιποίησης της αξίας είναι περιττοί(Ηλικιωμένοι,ανάπηροι,μακροχρόνια άνεργοι)
    Ο ΣΥΡΙΖΑ,για να επανέλθω στη συγκυρία και με όρους ιερού ανθρώπου,με την κοινωνική γαίωση την οποία,προσωρινά τουλάχιστον πέτυχε είναι βέβαιο οτι δεν πραγματοποίησε την πλήρη αποιεροποίηση, πέτυχε όμως μια μικρή βεβήλωση που θα πρέπει να αποτελέσει την αφετηρία για τη μελλοντική πολιτική του δράση.
   Επανερχόμενος στο αρχικό παράδοξο  της νίκης-ήττας θα διατύπώσω με τρόπο που μοιάζει να αποτελεί ταυτολογία,ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ηττήθηκε  γιατί δεν κέρδισε τις εκλογές,αυτό γιατί υπάρχει μια τέτοια πύκνωση του ιστορικού χρόνου,της ροής συμβάντων,γεγονότων και πληροφοριών και άρα το άνοιγμα αντίστοιχων παιδίων ηγεμονεύσεων, που καθιστούν  την κοινωνικοπολιτική συγκυρία ανεπανέληπτη.
    Μπορεί δηλαδή σε κάποιους μήνες απο σήμερα το κοινωνικό πεδίο, αλλά και οι κοινωνικοί δρώντες  να είναι εντελώς διαφορετικοί  και ενδεχομένως, οι σύγχρονοι πένητες ενταγμένοι σε μια διαδικασία γενικευμένης εξαθλίωσης, να επενδύσουν σε μια άλλου είδους μεγάλη αφήγηση που πιθανότατα θα είναι ακροδεξιά.Πρέπει κατά συνέπεια σε όλες τις αναλύσεις μας να λαμβάνουμε σοβαρά υπόψη μας,ότι κινούμαστε σε ένα αμμώδες και σαθρό κοινωνικοπολιτικό έδαφος που αποτελεί εν τέλει και τη μόνη βεβαιότητα μας.
   Τα πάντα είναι ενδεχόμενα,άρα και η πολιτική μας κινείται στη λογική μιας πολιτικής οντολογίας του ενδεχομενικού
   Υπό την έννοια αυτή η ήττα μας στις εκλογές, δεν είναι και τόσο ανώδυνη όπως κάποιοι σύντροφοι υποστηρίζουν,κάποιοι μάλιστα εξ αυτών εκφράζοντας και την ικανοποίηση τους, με βάση τη λογική ότι δεν είμασταν ακόμα έτοιμοι. Με τη λογική αυτή που παραμένει εγκλωβισμένη στην ιστορικίστικη αντίληψη μιας γραμμικής εξέλιξης της ιστορίας,ενδεχομένως έτοιμοι δεν θα είμαστε ποτέ
    Στην ίδια λογική προσμονής του κατάλληλου ιστορικού   momentum, κινείται  κατά την άποψή μουκαι ο ορισμός του Συνεδρίου του κόμματος στο πολύ μακρινό 2013.
   Μια πρόταση αριστερής "ουτοπικής ορθολογικότητας",  όπως η δική μας, απευθύνεται σε μια κοινωνία που έχει ακόμα ένα minimum συγκρότησης και σε έναν κοινωνικό ιστό που δεν έχει διαρραγεί εντελώς.Κατά τα φαινόμενα η ελληνική κοινωνία αποσυντίθεται,προιοντος  του χρόνου,όλο και περισσότερο και το ελληνικό  καπιταλιστικό κράτος προσλαμβάνει,όπως ήταν ανεμενόμενο, το αποκρουστικό πρόσωπο του χομπσιανού λεβιάθαν.
  Η ιστορία, είναι σαφές  ότι δεν μπορεί να περιμένει ,γιατί κινείται σε περιόδους σαν τη σημερινή με τρομαχτικά μεγάλη ταχύτητα.Θα πρέπει και εμείς κατά συνέπεια να κινηθούμε με την αντίστοιχη ταχύτητα του ιστορικού χρόνου,ακόμα και αν χρειαστεί να το πράξουμε, στη παρούσα συγκυρία και τηρουμένων των ιστορικών αναλογιών, με βάση την περίφημη ρήση του Ιταλού εργατιστή Mario Tronti   "Η στρατηγική στη τάξη και η τακτική στο κόμμα"

Necessitas legem non habet

Απο την Αυγή 2/04/2010

Κλείνανε τα παράθυρα κατέβαιναν ρολά

Σιδηροντυμένη έμπαινε πια στην πόλη η εξίσωση

Έκτωρ Κακναβάτος

Του Σωτήρη Ασημιάδη

Η προσπάθεια που γίνεται τους τελευταίους μήνες, τόσο από τους πολιτικούς «διαχειριστές» της κρατικής εξουσίας όσο και κυρίως από τα ΜΜΕ, να παρουσιαστεί η παρούσα κρίση ως κρίση της «Ελληνικής Οικονομίας», η οποία προσλαμβάνει τη μορφή μείζονος εθνικού ζητήματος, που άπτεται και της έννοιας της εθνικής κυριαρχίας, είναι προφανώς το ιδεολογικό πρόσχημα για την επιλογή μιας επί τα χείρω διαδικασίας καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης.

Κατ΄ αρχάς η χρήση της έννοιας Ελληνική Οικονομία είναι από μόνη της προβληματική και μη εντάξιμη σε μια αριστερή μαρξιστική ανάλυση.

Η έννοια Ελληνική Οικονομία αποτελεί ιδεολογική κατασκευή, που με ψυχαναλυτικούς όρους θα μπορούσαμε να την περιγράψουμε ως την προβολή στο συλλογικό φαντασιακό μιας δήθεν ενοποιημένης και συμπαγούς κοινωνικο - ταξικής δομής χωρίς ρηγματώσεις, κοινωνικές διαστρωματώσεις και συγκρούσεις.

Εκείνο που στην πραγματικότητα υπάρχει, δεν είναι μια ουδέτερη Ελληνική Οικονομία που συντίθεται από ομονοούντα παραγωγικά υποκείμενα, είναι ο ελληνικός καπιταλιστικός οικονομικο - κοινωνικός σχηματισμός, ταξικά διαστρωματωμένος και πλήρης αντιθέσεων.

Η χρήση τού ενός ή του άλλου όρου δεν αποτελεί σε καμιά περίπτωση «ουδέτερη» και αθώα εννοιολογική επιλογή μιας και, σε αντίθεση με μια κυρίαρχη και ισοπεδωτική νομιναλιστική λογική, η χρήση των εννοιών είναι απολύτως συνδεδεμένη τόσο με τον τρόπο ερμηνείας όσο και με τη βούληση ή όχι μετασχηματισμού της υλικής πραγματικότητας.

Εκείνο που, κατά συνέπεια, βρίσκεται σε κρίση, με βάση τα όσα παρέθεσα πιο πάνω, είναι ο ελληνικός - καπιταλιστικός οικονομικο - κοινωνικός σχηματισμός, κρίση που ξεκίνησε, ως γνωστόν, ως κρίση του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος που κατ΄ άλλους έχει τις ρίζες της στο τέλος του Brettοn Woods και, για το σύνολο σχεδόν των αναλυτών, στην υπερίσχυση μιας στρατηγικής συσσώρευσης υπό την ηγεμονία του χρηματιστικού κεφαλαίου, κρίση που πάντως μετατράπηκε σε κλασσική κρίση υπερσυσσώρευσης, η οποία κατά κανόνα ξεπερνιέται με την καταστροφή των μη επαρκώς αξιοποιούμενων κεφαλαίων, μέσω δηλαδή μιας κατά Schumpeter, creative destruction.

Από τις προπεριγραφείσες, καταστροφικές δυναμικές πλήττεται πρωτίστως η εργασία ως η κατ΄ εξοχήν παραγωγική δύναμη.

Είναι ηλίου φαεινότερο, συνεπώς, ότι η πολιτική της κυβέρνησης που προσπαθεί να παρουσιάσει την κρίση ως «εθνικό πρόβλημα», τις συνέπειες του οποίου θα πρέπει να πληρώσουν εξίσου όλοι, δίκαιοι και άδικοι, golden boys και πένητες, εκκινεί από την εκούσια ιδεολογική και πολιτική επιλογή στο τέλος της οποίας βρίσκεται η επικράτηση ενός καπιταλισμού προσίδιου στον πρκενσυανό καπιταλισμό του 19ου αιώνα και μάλιστα με πολύ πιο επαχθείς, για τα αδύνατα κοινωνικά στρώματα, όρους.

Βασικό όπλο, για την εμπέδωση της εξαιρετικά επιθετικής αυτής αστικής στρατηγικής συσσώρευσης, υπό την ηγεμονία των πιο ακραία νεοφιλελεύθερων μερίδων του χρηματιστικού κεφαλαίου, αποτελεί και η δημοσιονομική τρομοκρατία, που με την απειλή της χρεοκοπίας της «Ελληνικής Οικονομίας» λειτουργεί, κατ΄ ουσία ως μηχανισμός κοινωνικής πειθάρχησης.

Η μικροφυσική της καθημερινής μιντιακής βίας λειτουργεί αποτρεπτικά για την εν δυνάμει ένταξη σε συλλογικές υποκειμενικότητες, που αναλύουν με ταξικούς όρους την παρούσα συγκυρία.

Το μείζον, πάντως, πολιτικο - οικονομικό διακύβευμα της παρούσας κρισιακής συγκυρίας, δεν είναι προφανώς η εξυγίανση ή όχι των δημοσιονομικών μεγεθών, ούτε βέβαια οι όροι δανεισμού του ελληνικού καπιταλισμού.

Είναι η διαφαινόμενη επικράτηση, στο τέλος του κύκλου, ενός μεταφορντικού μοντέλου συσσώρευσης και οργάνωσης της εργασίας, που θα βασίζεται στην γενικευμένη επικράτηση αυτού που σήμερα φαίνεται ως μη κανονικό, δηλαδή των μερικώς απασχολούμενων, ημιαπασχολούμενων πρεκάριων και φυσικά των ανέργων - κοινωνικά αποκλεισμένων.

Η σίγουρη και δια βίου εξαρτημένη εργασία βαίνει συρρικνούμενη και ένας μεγάλος αριθμός νέων εργαζομένων αδυνατεί να εξασφαλίσει εργασία σύμφωνα με τα προσόντα και τις προσδοκίες του, ρευστοποιείται πλήρως το υπόδειγμα της κανονικής εργασιακής βιογραφίας, τα διαστήματα εργασίας εναλλάσσονται, με όλο και μεγαλύτερα διαστήματα ανεργίας, η οποία τείνει να μην αποτελεί πια μια έκτακτη περίσταση.

Έτσι οι κανονικές εργασιακές βιογραφίες μετατρέπονται σε βιογραφίες της «διακινδύνευσης».

Είναι σαφές από τα παραπάνω ότι ο νέος, μεταφορντικός καπιταλισμός θα αποτελεί υβριδικό και εκρηκτικό ταυτόχρονα μείγμα στοιχείων και συνθηκών του καπιταλισμού της απόλυτης και του καπιταλισμού της σχετικής υπεραξίας.

Είναι επίσης πολύ πιθανό, κατά τη γνώμη μου, ότι από την παρούσα συγκυρία θα προκύψουν κοινωνικές συγκρούσεις όχι ευκόλως ερμηνεύσιμες και εντάξιμες σε παραδοσιακά ερμηνευτικά σχήματα.

Το πολύμορφο μεταφορντικό εργασιακό σύμπαν δεν είναι εύκολα αναγώγιμο σε κλασικές θεωρητικές κατηγοριοποιήσεις, γι΄ αυτό και η κυρίαρχη πολιτική της αντιμετώπισης της οικονομικής κρίσης ως εξαιρετικής κατάστασης (exepsio) (κίνδυνος απώλειας εθνικής κυριαρχίας, χρεωκοπία, ενδυνάμωση ξένων κέντρων εξουσίας) έχει πολλά κοινά με την Σμιτιακή κατάσταση έκτακτης ανάγκης.

Η προϊούσα απίσχανση των εργασιακών δικαιωμάτων και κατακτήσεων και η διαφαινόμενη αποδόμηση του Εργατικού Δικαίου παρουσιάζεται ως αναγκαία θυσία στον βωμό της διάσωσης της «Εθνικής Οικονομίας».

Τηρουμένων πάντοτε των αναλογιών, η επιβολή του κράτους έκτακτης ανάγκης και η συνεπακόλουθη περιστολή δικαιωμάτων και ελευθεριών γίνεται πάντοτε με την επίκληση κάποιου εθνικού κινδύνου.

Όπως στο κράτος έκτακτης ανάγκης, έτσι και στα παρόντα «έκτακτα» μέτρα ο νόμος υπάρχει μέσω της αναστολής του.

Το παράδοξο της κυριαρχίας, όπως γράφει ο Σμιτ, «συνίσταται στο γεγονός ότι ο κυρίαρχος βρίσκεται την ίδια στιγμή εντός και εκτός της έννομης τάξης». Αν πράγματι κυρίαρχος είναι αυτός στον οποίο η έννομη τάξη αναγνωρίζει την εξουσία να κηρύσσει την κατάσταση εξαίρεσης και να αίρει, με αυτό τον τρόπο, την ισχύ της τάξης, τότε ο ίδιος βρίσκεται έξω από την κανονικά ισχύουσα έννομη τάξη και ωστόσο ανήκει σ΄ αυτήν, εφόσον είναι αρμόδιος για τη λήψη της απόφασης, αν η ισχύς του Συντάγματος μπορεί να ανασταλεί in toto.

Η παραπάνω αναφορά στη Σμιτιανή ανάλυση του κράτους έκτακτης ανάγκης σε σχέση με τα «έκτακτα μέτρα» που αφορούν τα εργασιακά δικαιώματα αφορά τόσο την ύπαρξη ενός κοινού θεωρητικο - ιδεολογικού «σκληρού πυρήνα της εξουσίας», που υπάρχει έξω και πέρα από κάθε νόμο και νομιμοποίηση ούσα ταυτόχρονα στην καρδιά του ίδιου του νόμου, όσο και αποτελεί υπόμνηση της αντιμετώπισης που θα τύχουν οι εν δυνάμει αναπτυσσόμενες κοινωνικές δυναμικές ως επικίνδυνες, εν τέλει, για τη διατήρηση και αναπαραγωγή των υπαρχουσών σχέσεων εξουσίας.

Εν τέλει τόσο σε επίπεδο νομικο-πολιτικό όσο και σε επίπεδο εργασιακών δικαιωμάτων η εξαίρεση, το μη κανονικό, το έκτακτο μετατρέπεται σε κανονικό και «νόμιμο» μέσο αντιμετώπισης της κρίσης.

Ο μελλοντικός, όχι όμως και πολύ, εργαζόμενος θα είναι ο γυμνός εργαζόμενος του Marx, που δεν θα έχει τίποτε άλλο εμπορεύσιμο πλην της εργατικής του δύναμης, όταν και εφόσον και αυτή θα ζητείται από την αγορά ως εμπόρευμα.

Το βιοπολιτικό του αντίστοιχο θα είναι ο Homo sacer, όπως τον περιγράφει ο Agamben, γυμνός από δικαιώματα, «άθυτος αλλά φονεύσιμος».

Η μόνη, συνεπώς, πολιτική αντίδραση σε όλα τα παραπάνω είναι μια πολιτική γενικευμένης ανυπακοής και σύγκρουσης αλλά και η de facto επανασύνθεση, μέσω των κοινωνικών αγώνων, ουσιαστικών κοινωνικών συλλογικοτήτων που πέραν της αντίστασης που θα προβάλλουν στην προϊούσα επικράτηση ενός πιο άγριου καπιταλισμού, θα αποτελούν σε εμβρυακή έστω μορφή εναλλακτικές μορφές μη αγοραίας κοινωνικής συμβίωσης.

του Σωτήρη Ασημιάδη
Απο τότε που τα Tattoo "κοσμούν" κώλους αστών.
Οι πειρατές κάνουνε μόνο ζωγραφιές στην άμμο
Κι'ύστερα,αφήνουν τον αέρα να τις σβήσει!!

O Δημιουργός

Ο Δημιουργός του Blog οι ΛΥΚΟΙ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ Σωτήρης Ασημιάδης ζει και εργάζεται ως δικηγόρος στη Θεσσαλονίκη. Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1962.Πήρε το πτυχίο της νομικής στο Πανεπιστήμιο της Maccerata στην Ιταλία. Συμμετείχε ενεργά στο φοιτητικό κίνημα της Ιταλίας στη δεκαετία του 80. Υπήρξε μέλος του PCI και  οργανώσεων της Nuova Sinistra. Υπήρξε επίσης μέλος του ΚΚΕ Εσωτερικού, ΚΚΕ Εσωτερικού Ανανεωτική Αριστερά και αργότερα και μέχρι σήμερα  είναι μέλος του Συνασπισμού. Ασκεί το επάγγελμα του δικηγόρου και είναι μέλος του Συντονιστικού της ΠΚ των δικηγόρων του Συνασπισμού Θεσσαλονίκης. Είχε τη νομική υποστήριξη του κέντρου κοινωνικών πρακτικών και εφαρμοσμένης κοινωνικής πολιτικής του Δήμου Ελευθερίου Κορδελιού. Εργάστηκε στο συμβουλευτικό σταθμό «Αλκιονύδα» του Δήμου Συκεών έχοντας τη νομική υποστήριξη των μειονεκτουσών κοινωνικών ομάδων. Υπήρξε υπεύθυνος προώθησης στην απασχόληση του ΚΕΚ-ΣΒΔΕ-ΔΕΘ στο πλαίσιο ευρωπαϊκών προγραμμάτων κοινωνικού αποκλεισμού από την αγορά εργασίας. Πήρε μέρος ως εισηγητής σε προγράμματα κατάρτισης οικονομικών μεταναστών και μονογονειακών οικογενειών, και είναι πιστοποιημένος εκπαιδευτής από το ΕΚΕΠΙΣ. Τα τελευταία 15 χρόνια ασχολείται ιδιαίτερα με το δίκαιο των αλλοδαπών. Έχει δημοσιεύσει άρθρα σε περιοδικά και εφημερίδες της Ιταλικής Αριστεράς, στο περιοδικό  Κάπα και στις εφημερίδες Εποχή και Αυγή αλλά και  στο περιοδικό Ενώπιον του ΔΣΘ.